Co Parlament winien zmienić w systemie tworzenia prawa, aby stało się przejrzyste i nabrało ludzkiego, cywilizowanego charakteru / Temat do dyskusji

Funkcjonowanie III RP od lat opiera się na nierządnym, niejasnym i jakby celowo nadmiernie skomplikowanym prawie.

Dlatego koniecznym wydaje się odrodzenie w III RP przedwojennej, autonomicznej i apolitycznej Komisji Kodyfikacyjnej Sejmu, powołanej na podstawie Ustawy z dnia 3 czerwca 1919 roku. Istnieje pilna konieczność, aby prawo zaczęło wreszcie w pełni służyć interesom Narodu.

Prawo uchwalane przez Sejm III RP nie może być niezgodne z Konstytucją, niejasne, wewnętrznie sprzeczne, rozpraszane w różnych Ustawach, w samolubnym interesie Władzy Wykonawczej i wielkich międzynarodowych korporacji prawniczych, które weszły na rynek Polski.
Prawo musi zostać wreszcie w pełni odrodzone i oczyszczone z naleciałości narzuconych przez zaborcze władze byłego ZSRR.

Najważniejszymi obszarami tematycznymi, którymi w pierwszej kolejności mogłaby zająć się odrodzona w III RP Komisja Kodyfikacyjna Sejmu, były by następujące kwestie:
– zapobieganie rozpraszaniu prawa w różnych ustawach,
– skodyfikowanie całego obecnego prawa i zadbanie, aby było przejrzyste, zwięzłe merytorycznie, jednoznaczne i zrozumiałe dla wszystkich obywateli,
– zasady tworzenia prawa przez Sejm,
– organizacja i funkcjonowanie organów sprawiedliwości,
– prawo cywilne, karne, rodzinne, podatkowe, skarbowe i inne,
– gwarancje praworządności działań wszystkich organów władzy – w szczególności najwyższej władzy wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,
– rozszerzenie kompetencji NIK poprzez dodanie uprawnień prokuratorskich.

Za współczesne odrodzenie autonomicznej, apolitycznej Komisji Kodyfikacyjnej Sejmu , powołanej w 1919 roku, czyli jeszcze przed sanacyjnym, antykonstytucyjnym Zamachem Majowym Legionów Piłsudskiego, uważam przywrócenie w Sejmie jej zasad działania, uzupełnione potrzebami czasu obecnego.
Obecna Komisja wypracowywałaby projekty ustawodawcze dla Sejmu:
– samodzielnie na skutek uchwały Sejmu,
– w porozumieniu z Prezydentem RP gdy jest On inicjatorem projektu,
– w porozumieniu z odpowiednim Ministrem gdy jest On inicjatorem projektu,
– w porozumieniu z innymi osobami posiadającymi prawo inicjatywy ustawodawczej,
– w porozumieniu z reprezentantem Obywatelskiej Inicjatywy Ustawodawczej.

Współczesną Komisję Kodyfikacyjną mogliby tworzyć:
– wybrani demokratycznie przedstawiciele wydziałów prawa wyższych uczelni na poziomie akademickim,
– przedstawiciele samorządów zawodów prawniczych- po jednym z każdego,
– przedstawiciel stowarzyszeń zawodów prawniczych o zasięgu ogólnopolskim,
– przedstawiciel Stowarzyszenia Krajowa Rada Sędziów Społecznych,
– przedstawiciel Instytutu na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris,
– przedstawiciel organizacji grupujących osoby pokrzywdzone przez wymiar sprawiedliwości – po jednym z każdej,
– przedstawiciel organizacji zajmujących się sprawami przestrzegania praworządności.

Wybrani demokratycznie przedstawiciele wydziałów prawa uczelni akademickich oraz przedstawiciele samorządów zawodów prawniczych wchodzili by w skład współczesnej Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczpospolitej Polskiej jako stali członkowie. Przedstawiciele pozostałych struktur organizacyjnych wchodzili by w skład Komisji na czas określony Ustawą, po uzyskaniu pisemnego poparcia wymaganej ustawowo liczby obywateli. Dla zachowania sprawności i przejrzystości działania liczba członków Komisji Kodyfikacyjnej, tak jak w Ustawie z 1919 roku, powinna wynosić 40 osób.

Komisja Kodyfikacyjna Sejmu II Rzeczpospolitej Polskiej, która w latach od 1919 do praktycznie roku 1939 przygotowywała projekty Ustaw. składała się z sędziów, prokuratorów, adwokatów i pracowników naukowych wydziałów prawa wyższych uczelni.

Bibliografia:
1. Ustawa z dnia 3 czerwca 1919 roku O Komisji Kodyfikacyjnej.
2. Posiedzenie Sejmu 44, z dnia 1919-06-03 (lp. IP 350-359); druk 298 i 571. Stenogram.
– Rozprawa nad sprawozdaniem Komisji Prawniczej w sprawie powołania komisji dla stworzenia jednolitego ustawodawstwa w państwie polskim. Przemówienia pp. sprawozdawcy Z. Marka i Z. Seydy. Przyjęcie wniosku komisji (ustawy) w trzech czytaniach. [XLIV str.3 do 8]
3. Komisja Kodyfikacyjna Rzeczypospolitej Polskiej. Dział Ogólny [Dokument elektroniczny]

Niniejszym składam Panu Henrykowi Nicponiowi serdeczne podziękowania za konsultację prawną przy opracowaniu powyższego tekstu.

Autor: Nadesłane przez pana Michała Jabłońskiego. [Moim hobby i pasją jest od wielu lat historia organizacyjno-prawna II RP. Kiedy dostrzegam w obecnym życiu społecznym jakieś poważne patologie, staram się dociec ich pierwotnej przyczyny. Pomaga mi w tym sprawdzanie, czy przed drugą wojną światową miały miejsce podobne, negatywne zjawiska. Jeżeli nie, to przeglądam przepisy prawne, dotyczące ówczesnego życia społecznego i porównuję je z obecnymi. W ten sposób mogę dostrzec błędy we współczesnym ustawodawstwie. Swoimi spostrzeżeniami oraz wnioskami staram się zaciekawić instytucje i osoby, które działają na rzecz rozwoju kultury prawnej Narodu i Państwa Polskiego].

Dodaj komentarz